Hoe het begon

Hoe het begon

M’n vader had een zeilboot, net als al m’n vriendjes in onze oude buurt. Die zeilboot was het middelpunt van ons bestaan. Het hele gezin werkte of ging naar school alleen om toe te werken naar het moment dat we weer konden gaan zeilen. Hier is uiteraard de liefde voor deze prachtige sport ontstaan. Sinds ik me kan heugen zitten we met het hele gezin iedere zomer op de boot. En dat is een hele fijne en prettige herinnering. Ik voel nog het zoute water op mijn huid en de zon op m’n gezicht. Samen sporten creëert ook een band. En als dat met je gezin is is dat heel fijn, neem dat maar van mij aan dat je closer wordt en daardoor ook heel gelukkig. Die goede herinneringen en fantastische kennismaking met zeilen heeft mij ertoe gebracht zelf met mijn vriendin ook veel tijd te spenderen op de zeilboot.

 

SASHA

Gelukkig heeft ze dezelfde interesse, ik denk dat als ze dat niet zou hebben, wij elkaar niet eens hadden leren kennen. Sasha was net als ik ook lid van de zeilvereniging en daar hebben we elkaar leren kennen. Misschien was zij zelfs nog wel fanatieker dan ik. Sasha is zeer competitief, ik heb dat wat minder. Ik hou meer van het zeilen zelf, echt in het moment, dan het perse sneller zijn of beter worden in de techniek die zeilen met zich meebrengt.

Soms hebben we een beetje ruzie over dit verschil van inzicht en noemt ze me een lapzwans, maar dan moet ik vertedert om haar lachen en dan is direct de kou uit de lucht. Onze relatie is heel stabiel en evenwichtig. We kunnen een hoop van elkaar hebben en dat is belangrijk als je samen je leven deelt. Er is veel liefde en genegenheid voor elkaar, deze basis is ook nodig voor de plannen die we samen hebben in ons leven. Later meer hierover.

 

zie ook: kinderkleding

De overweging

DE OVERWEGING   

Op het moment hebben we allebei een hele gave baan waar we allebei met heel veel plezier iedere dag naar toe gaan. Ik ben directeur van m’n eigen bedrijf in verpakkingsmaterialen en Sasha heeft een hoge directiefunctie binnen een corporate. Dit gegeven maakt het lastig om afscheid te nemen (of een flinke pauze). Eigenlijk is het onmogelijk onze droom achterna te gaan zonder daar iets voor op te geven. Ondertussen gaan de kinderen natuurlijk ook naar school en hebben zij een sociaal leven opgebouwd in onze buurt en op hun school. Zou het niet egoïstisch zijn hen deze stabiele basis af te nemen door onze droom te willen najagen? Ergens houdt het ons toch tegen deze knoop door te hakken.

We zijn zo gelukkig met ons huidige bestaan, is het niet de goden verzoeken om dat op te geven? Wat krijgen we ervoor terug? En zijn we niet de boel aan het romantiseren? Onze omgeving verklaart ons voor gek als we het erover hebben en eerlijk gezegd doen we dat al veel minder omdat er zoveel kritiek is op onze denkwijze. Ook onze ouders zouden het verschrikkelijk vinden om hun kleinkinderen veel minder te zien en dat willen we ze ook niet aandoen. Al met al een pittig besluit waar we veel rekening moeten houden met externe factoren.

Wat als we wel gaan..

WAT ALS WE WEL GAAN

Natuurlijk zijn we al een paar jaar aan het wikken en wegen. Wellicht zijn we hier iets te laat mee begonnen omdat Lola (de oudste) nu al naar school gaat. Nu lopen we tegen de leerplicht aan waardoor we moeilijk langere tijd met z’n viertjes weg kunnen. En dat geldt straks ook voor Sophie die volgend jaar naar school gaat. Er is wel een mogelijkheid om thuisonderwijs op te pakken, maar kunnen en willen wij dat wel. Natuurlijk leren ze een hoop van zo’n mooie reis en zullen ze dit hun hele leven herinneren als een bijzondere ervaring, maar is het het waard? Kunnen wij hen uit hun veilige en vertrouwde omgeving halen alleen omdat wij een droom hebben. Los van de kinderen hebben wij natuurlijk ook wel wat op te geven.

Mijn bedrijf loopt goed en we kunnen riant leven van de omzet. Daarnaast zorgt Sasha ook voor een hele mooie bijdrage aan onze inkomsten. Maar los van het geld helen we ook veel voldoening uit ons werk. Wat dacht je van de werknemers die afhankelijk zijn van hun baan (dus van mij). Moet ik 25 man op straat zetten voor een zeilreis? Je begrijpt dat dit geen beslissing is die je over 1 nacht ijs maakt. Ondertussen maken wij onszelf gek met dit soort discussies. We kijken, om het beeldend te zeggen, als een berg tegen de  consequenties op.